Altijd alles willen winnen

Mijn vriendin vraagt me weleens waarom ik zo competitief ben ingesteld. Waarom ik overal een wedstrijd van maak. Waarom ik boos wegloop tijdens monopolie, de hele avond chagrijnig ben als mijn bowlingsscore niet boven de 150 punten uitkomt en in zak en as zit wanneer ik niet eerste word bij een potje poker. Ik moet dan altijd denken aan de voetbaltraining.

Toen we twaalf waren, fietsten we iedere dinsdag- en donderdagavond naar de voetbaltraining. Om zes uur spraken we af bij de kerk. Daar discussieerden we over wie welke wielrenner mocht zijn. Favorieten waren: Lance Armstrong, Cadel Evans, Mark Cavendish en Aleksandr Vinokoerov. Om stipt vijf over zes sjeesden we naar het sportpark. Voetbaltasje op de rug, twee handen stevig aan het stuur. Wie als eerste met zijn voorwiel ‘Sportpark de Brand’ binnenrolde, won de etappe. Al snel bleek dat dezelfde vriend altijd won. Toen gooiden we noodgedwongen wat nieuwe, competitieve elementen op tafel. Je kon de etappe winnen en je bekronen tot beste allrounder, maar er was nu ook een sprint- en bergklassement dat je kon winnen. Dat er geen bergen en zelfs geen heuveltjes in Berlicum waren, namen we maar voor lief.

Omstreeks kwart over zes arriveerden we doorgaans op het voetbalcomplex. Om half zeven stapten we het veld op. Daar ruzieden we over wie Van Nistelrooy, Arjen Robben, Jaap Stam of Wesley Sneijder mocht zijn. Om acht uur stonden we klaar voor de terugweg naar huis. Een rustige etappe zat er niet in.

Op een dag kwam de vriend die altijd won met een nieuwe fiets aan. Bijna duizend euro kostte dat ding. Met meer versnellingen, betere remmen, luidere fietsbel, je kent ’t wel. Pislink waren we. Iemand repte zelfs over competitievervalsing. Ondanks alle commotie vertrokken we om stipt vijf over zes vanuit de kerk naar het sportpark. Ik weet nog dat ik razendsnel uit de startblokken schoot en meteen voorin zat, samen met de vriend die altijd won. De eerste bocht naderde. Ik ging van buiten naar binnen en sneed ‘m verschrikkelijk hard af. De spaken vlogen uit zijn voorwiel en hij tuimelde zo een voortuin in. Ik ben toen kei hard doorgefietst en won de etappe. Onze vriend kwam die dag niet naar de voetbaltraining.

Daarna is het leven snel gegaan. Ik werd voor het eerst dronken, ging studeren in Tilburg en over een maand woon ik samen met mijn vriendin in Amsterdam. Maar als ik met mijn vrienden ben, ruziën we over wie het beste is in Catan, tafeltennis of FIFA. ‘Sommige dingen veranderen nooit’, zeg ik dan als mijn vriendin vraagt waarom ik altijd alles wil winnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s