Internationale vrouwendag

Het is vandaag internationale vrouwendag. Op die dag moet ik aan één vrouw denken, mijn vriendin, Chiara. We zijn ongeveer vijf jaar samen. Een precieze datum hebben we niet, het was ergens tussen januari en mei. We vieren al ruim twee maanden feest.

Ze werkt minstens veertig uur in de week bij de Universiteit van Amsterdam. Ze promoveert op kind-robot-interactie. Het is vooral aan haar inkomen te danken dat we in een mooi appartement in Amsterdam wonen en af en toe iets leuks kunnen doen buiten de deur. Laatst vroeg iemand: vind je het niet vervelend dat je vriendin meer dan jij verdient. En slimmer is. Ik zei: nee.

Na een werkweek lig ik weleens op de bank. Gesloopt, uitgeteld, medelijden met mezelf. Chiara maakt dan een rondje door het huis, vist mijn kleding onder de eettafel, langs het bed of naast de wasmand vandaan en doet de was. Ruimt de vaatwasser uit. Haalt weekboodschappen. Kookt. Maakt de badkamer schoon. Oppert naar de gamma te gaan: even jaloezieën halen. ‘Kunnen we vanavond best ophangen, toch?’

Ze houdt de financiën bij. Bewaart niet alleen haar bonnetjes en jaaropgaven in een mapje, maar ook die van mij. Struint internetpagina’s af op zoek naar leuke hotels voor vakantie. Heeft ineens een muur geverfd. De vloer gedweild. Een verrassingsfeestje voor mijn afstuderen georganiseerd. Mijn schoenen schoongemaakt, waardoor ze weer als nieuw lijken.

Wanneer ik eens stofzuig, wacht ik de hele dag tot Chiara thuiskomt. Dan wijs ik trots naar de schone vloer. Armen gespreid, klaar om het compliment in ontvangst te nemen. Wanneer Chiara het huis heeft schoongemaakt, valt het me vaak niet eens op. Ze zegt er ook niets over.

Ze leest alle artikelen die ik schrijf. In de krant, maar ook tijdens het schrijven, wanneer ik twijfel of mijn stuk wel goed is. Krijg ik een kantlijn terug met opmerkingen. Ze is keihard. Maar daardoor weet ik: wanneer ze zegt dat het leuk is, is het leuk. Wanneer ik iets van haar lees, begrijp ik het vaak niet.

Wanneer ik zou doen wat Chiara doet, zou ik wegkwijnen in zelfmedelijden. Ik zou me ziekjes voelen. Overspannen raken. Roepen hoe oneerlijk het leven is. Dat mijn vrije tijd wordt opgeslokt. Vrienden te weinig zie.

Intussen rijgt Chiara het ene na het andere wetenschappelijke artikel aan elkaar en gaat naar conferenties in China en Amerika. En ziet haar vrienden. Bezoekt familie in Brabant. Gaat zelfs langs bij haar opa’s en oma’s. Ik beweer daar nooit tijd voor te hebben.

Dat maakt me ongelooflijk trots. Maar ook boos. Omdat slechts 19 procent van alle hoogleraren vrouw is en mannen zeggen: wij kunnen daar niets aan doen, we kiezen nu eenmaal voor de beste. Omdat Chiara een week lang zonder te klagen naar haar werk gaat terwijl ze kapotgaat van de ongesteldheidskramp en mannen zeggen: stel je niet aan.

Omdat mensen het grappig vinden dat ik financieel afhankelijk ben van mijn vriendin. Of me vragend aankijken wanneer ik zeg: ik zou best wat minder willen werken als Chiara carrière wil maken. (wat ze overigens nooit zou toelaten, want zo belangrijk vindt ze haar werk helemaal niet).

Maar ook boos op mezelf: omdat ik veel lieve dingen die Chiara doet, als vanzelfsprekend zie. Daarom ook deze tekst. Omdat ‘dankjewel’ zeggen nu eenmaal makkelijker is op papier, dan in het echt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s